ဆုိဒ္ေဖါဟ္ဖႜဳံယုိ၀္ ထာ္႓ံင္အုိ၀္ဏွ္
ဏဲစုိ၀္မု္လ၀္ လု္ေကာ၀္ဒ္ွခါ့
အ္ွထ၀့္ေခါဟ္လံင္ မာဲြထာ္႓ံင္အ္ွ
အု္ဖႜံင္လ၀္ထာင္ ယွာ.ဆု္ခႜါင္႓၀့္
လု္စာင္ေမာ၀္ေခါဟ္ ဖႜဳံဆုိဒ္ေဖါဟ္လ၀့္
ပါေဍာဟ္ေမာ၀္.စြး မာဲြေ၀့အးဍ၀္
လု္ဖးမုဂ္႓်ာ ထူရူ႕ခႜာဏ္ွ
႓းမာေမာ၀္.ထာ္ မာဲြကုိ၀္.႓ႜာ္လ္ွ။
အ္ွဍာ္လု္ထ၀္ ကုိ၀္ဆု္ယ၀္ဟွဟ္
အင္းအ၀္ခါစြး ဆုိဒ္လု္ဖးခ၀့္
မာဲြ႓းစာင္းလင္ ေခါဟ္လံင္ဆင္ဖ၀့္
ထံင္ျပင္ပၱီ လု္ေကာ၀္႓ီထ၀့္
ကုိ၀္.ဏီစာင္းဟွာ သီ့ဃွဳဲးအြာဏ္ွ
၀ီးလာယွဳဂ္ေဖႜ၀္. သာမဲေဆ၀္လ္ွ။
မာေဏ၀္အု္ထုိ၀္ ၀ီးလာကုိ၀္လၜ
လု္အု္၀္ခါင္.စူး ေမ၀္ထံင္ဍဴးဍ၀္
ေဍလူးသၞ၀့္ ေမ၀္ထံင္ဖ၀့္သယ္
လင္.ထ၀့္ေခါဟ္ဍံင္ ခႜိဳ၀္လင္ဟွံင္ဏ္ွ
ေျပယွံင္နုိ၀္စၚ ယုက္ထ၀့္ဆာ္ဟွဟ္။
အု္ထာ္အ္ွ၀ယ္ ဟွယ့္လင္တယ္႓၀့္
အင္းဃွယ္လု္ထ၀္ မာဲြလင္ပ၀္အ္ွ
႓ါဖ၀့္လု္စာင္ ထူရူ႕ယာင္ထင္း
အးကာင္ေထံဖါ သုဂ္လင္သာဖ၀္.
ဆု္ဍာထံင္လင္ ခါန္.ပု္ယင္လ္ွ
ဍဳံဌာန္႔ ပၱံင္အးတယ္ဟွဟ္။
မာန္က်ာ္အဲဆုိဒ္
႓ုံးကု္တိက္
Thursday, August 28, 2008
ဖႜဳံေဖါဟ္ထာ္႓ံင္
မညီညြတ္မႈေၾကာင့္ ေပးဆပ္ရသည့္ အဖိုးအခမ်ား
မန္မာ့ဒီမိုကေရစီ လႈပ္ရွားမႈမ်ား၏ ဦးတည္ရည္မွန္းခ်က္မ်ား မဆံုး႐ႈံးလိုပါက ယခုအခ်ိန္တြင္ မိမိကိုယ္မိမိ ျပန္လည္ေ၀ဖန္ သံုးသပ္မႈမ်ား မျဖစ္မေန လုပ္ေဆာင္ရန္ လိုအပ္ေနေပၿပီ။
ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒီမိုကေရစီ လႈပ္ရွားမႈက ႏွစ္ ၂၀ တိုင္ခဲ့ေလၿပီ။ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္ ၂ ခု ကာလအတြင္း မည္သည့္ေအာင္ျမင္ မႈမ်ားရခဲ့သနည္း။ လႈပ္ရွားမႈ၏ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ဆီသို႔ ပို၍ နီးကပ္ လာျခင္း ရွိ မရွိ ဆိုသည့္ ေမးခြန္းမ်ား ထုတ္ရပါ ေတာ့မည္္။
ထုိေမးခြန္းမ်ားကို အေျဖထုတ္ရန္ ၈ ေလးလံုး လႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသားေဟာင္း ၅ ဦး၏ ကံၾကမၼာကို ေလ့လာၾကည့္႐ႈသင့္သည္။ ေသြးစြန္းေသာ ထိုေန႔ရက္မ်ားတြင္ သူတို႔တေတြ အတူတကြ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားျဖင့္ မေမာမပန္း ခ်ီတက္ခဲ့ၾကဖူးသည္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္တြင္ အသက္ ၂၀ အရြယ္သာရိွေသးေသာ ကိုထြန္းျမင့္ေအာင္က ယခုအခါ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တေနရာတြင္ ပုန္းေအာင္း ေနရ၏။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းမွစ၍ အက်ဥ္းေထာင္ ၅ ခုသို႔ ၀င္ခ်ည္၊ ထြက္ခ်ည္ျဖင့္ ဘ၀ကိုျဖတ္သန္းခဲ့ရင္း အက်ဥ္းသား ဘ၀ကို လံုလံုေလာက္ေလာက္ ခံစားေတြ႔ႀကံဳခဲ့ဖူးၿပီးျဖစ္သည့္ ကိုထြန္းျမင့္ေအာင္မွာ အသက္ ၄၀ အရြယ္ယခုတိုင္ ၀ရမ္းေျပး ဘ၀ျဖင့္ စစ္အစိုးရ၏ အဖမ္းအဆီး မွ လြတ္ရန္ တိမ္းေရွာင္ေနရသည္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္ လူထုအံုႂကြမႈတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ေထာင္ဒဏ္ ၁၆ ႏွစ္ က်ခံခဲ့ရေသာ ကိုတင္ေအးကေတာ့ ယခုအခ်ိန္တြင္ ျပည္ပသို႔ထြက္ေျပး လာခဲ့ၿပီး ထုိင္းႏိုင္ငံ၊ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕တြင္ ေနထိုင္လွ်က္ရွိသည္။ သူက ျပည္ ေျပးဘ၀ျဖင့္ ေလာေလာဆယ္ လြတ္လပ္မႈကို ခံစားေနရခ်ိန္တြင္ သူ႔ခ်စ္သူ မႏုိဘယ္ေအးက ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အရက္စက္ဆံုးဟု နာမည္ႀကီးသည့္ အင္းစိန္ ေထာင္ အက်ဥ္းခန္းတခုထဲ၌ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ေထာင္ဒဏ္ က်ခံေနရသည္။
လက္ရွိ ထုိင္းႏိုင္ငံ၊ ခ်င္းမိုင္ၿမိဳ႕တြင္ ေနထိုင္လွ်က္ ရွိေသာ ကိုေအာင္ႏုိင္ဦးႏွင့္ ကိုညိဳအုန္းျမင့္တို႔ ႏွစ္ဦးကမူ ရက္စက္ၾကမ္း ၾကဳတ္ေသာ စစ္အစိုးရ လက္ေအာက္တြင္ ေျပးလႊား႐ုန္းကန္ေနရသည္ထက္ ျပည္ပတြင္ ေနထိုင္ျခင္းက ပို၍ေကာင္းသည္ ဟု ယူဆကာ ဤလမ္းကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကသည္။
ကိုညိဳအုန္းျမင့္ ကူညီ ဖြဲ႕စည္းေပးခဲ့သည့္ ရန္ကုန္ရိွ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (လူငယ္ဌာနခြဲ) ကမူ အႏၲရာယ္မ်ားစြာ ၾကားတြင္ ဆက္လက္ လႈပ္ရွားေနၾကဆဲျဖစ္သည္။
ကိုေအာင္ႏုိင္ဦးကေတာ့ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္တြင္ နယ္စပ္၌ စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား ဒီမိုကရက္တစ္တပ္ဦး (ABSDF - ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ တခုတည္းေသာ ေက်ာင္းသား တပ္မေတာ္) ၏ ႏိုင္ငံျခားေရး အတြင္းေရးမႉး အျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့ဖူးသည္။
ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ ၅ ဦးက ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္း ဖိႏွိပ္မႈမ်ားၾကားမွ ႐ုန္းကန္ လႈပ္ရွားေနၾကသည့္ ေထာင္ေပါင္း မ်ားစြာေသာ ျပည္သူမ်ားႏွင့္ ျပည္ပ ႏုိင္ငံမ်ားတြင္ အခက္အခဲမ်ားျဖင့္ ရင္ဆိုင္ေနရသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား မ်ားကို ကိုယ္စားျပဳေနသည့္ျပင္ ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီအေရး လႈပ္ရွားမႈ၏ ပံုရိပ္ ကဲ့သို႔လည္း ျဖစ္ေနသည္။ ထို႔အျပင္ ၄၆ ႏွစ္ၾကာ အာဏာရွင္ စစ္တပ္ ႀကီးစိုးေရး ၀ါဒေအာက္မွ တုိင္းျပည္တခု၏ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေန ကိုလည္း ေဖာ္ျပေပၚလြင္ ေနေစသည္။
ထို ၅ ဦးသည္ မတူညီေသာ လမ္းေၾကာင္း မ်ားေပၚတြင္ ေရြးခ်ယ္ ေလွ်ာက္လွမ္း ေနခဲ့ၾကေသာ္လည္း ၎တို႔၏ ဘံုရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ ကေတာ့ အတူတူပင္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ အဖိႏွိပ္ခံေနရေသာ သူတို႔၏ တိုင္းျပည္အတြက္ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ တည္ေဆာက္ရန္ ရည္သန္ထားၾကၿပီးလည္း ျဖစ္သည္။
ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ၾကာ၍ ျပန္ၾကည့္ေသာအခါတြင္ ထိုရည္မွန္းခ်က္က ပိုမို မႈန္၀ါးလာသလို ရွိေနသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ထိုသို႔မႈန္ဝါးခဲ့ရသည္ကို ျပန္လွန္စစ္ေၾကာရန္ လိုအပ္ၿပီျဖစ္၏။
ျမန္မာ စစ္အစိုးရက တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းမရိွသည့္ ကိစၥအေပၚ မည္သူမွ် အျငင္းမပြား။ လူထုအေပၚ မတရား ရက္စက္စြာ ဖိႏွိပ္ေနေသာ ကိစၥကလည္း ေမးခြန္းထုတ္စရာ မလိုေတာ့ပါ။ အလားတူ ျပစ္ဒဏ္ခတ္ ပိတ္ဆို႔ျခင္းႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္းအ၀န္း၏ ဖိအားေပးမႈမ်ားက ထိေရာက္မႈ မရွိေၾကာင္းလည္း အထင္းသား ေပၚလြင္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။
အႏွစ္ ၂၀ ဆိုေသာ အခ်ိန္ကာလတခုသည္ ရက္စက္ေသာ စစ္အစိုးရ၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခံစားက် ေရာက္ေနရသည့္ တိုင္းျပည္တခု အေနႏွင့္ အေျခခံ အေျပာင္းအလဲမ်ား ျဖစ္ေပၚလာေစရန္ မလံုေလာက္ေသးသည့္ အခ်ိန္ ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဒီမုိကေရစီ ရရိွေရးအတြက္ ဘ၀မ်ားကို ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံထားၾကရသည့္ အတိုက္အခံမ်ား အတြက္မူ တဘ၀စာ ျဖစ္သြား ႏုိင္ပါသည္။ ယခုအခ်ိန္က ေလးေလးနက္နက္ ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ ေမးခြန္းထုတ္ရမည့္ အခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ သို႔မွသာ အင္အားသစ္တခု ေပၚထြန္းလာမည္ဟု လူအမ်ားက ယံုၾကည္ ေနၾကသည္။
“က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြက မပါးနပ္ၾကဘူး။ သူတို႔ေတြက သာမာန္ ႐ိုး႐ိုး ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားသူ အဆင့္ေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ ဒီထက္ပိုမရင့္က်က္ေသးဘူးလို႔ က်ေနာ္ထင္တယ္။ သူတို႔ေတြက အာဏာကို ဘယ္လို ယူရမယ္ဆိုတာ မသိဘူး။ သူတို႔မွာ မဟာဗ်ဴဟာက်တဲ့ မူ၀ါဒေတြလည္း မရိွဘူး” ဟု တက္ႂကြ လႈပ္ရွားသူ တဦးဘ၀မွ ႏုိင္ငံေရး အကဲ ျဖတ္တဦး ျဖစ္လာခဲ့သူ ကိုေအာင္ႏိုင္ဦးက ေျပာသည္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္ လူထုအံုႂကြမႈတြင္ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္အမ်ားစုမွာ လူထုေနာက္သို႔ လုိက္ေနခဲ့ျခင္းသာျဖစ္ၿပီး လူထုကို ဦးေဆာင္ခဲ့သူမ်ား မဟုတ္ၾကဟု ၎က ဆိုသည္။
သို႔ေသာ္လည္း မႀကိဳးပမ္းခဲ့ျခင္းေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ေပ။ ေက်ာင္းသားမ်ားက လူထုအံုႂကြမႈကို စတင္ လိုက္သည္ႏွင့္ မၾကာမီ မွာပင္ လြတ္လပ္ေရးဖခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ သမီးျဖစ္သူ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ အပါအ၀င္ ၾသဇာတိကၠမႀကီးေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားက လႈပ္ရွားမႈအတြင္း ပါ၀င္ပူးေပါင္းကာ လူပ္ရွားမႈႀကီးကို ဦးေဆာင္ႏိုင္ရန္ အားထုတ္ခဲ့ၾကသည္။
တိုင္းျပည္တျပည္လံုးတြင္ အာဏာရွင္စနစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အဆံုးသတ္၍ ဒီမိုကေရစီ အေျပာင္းအလဲမ်ား ေပၚေပါက္ေရး အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား၊ စိတ္အားထက္သန္မႈမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနခဲ့သည္။
“ေဒၚစု၊ ဦးေအာင္ႀကီး၊ ဦးႏု အဲဒီလိုု ၾသဇာႀကီးတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ေတြမ်ဳိး တိုင္းျပည္သမိုင္းမွာ ဘယ္တုန္းကမွ မရခဲ့ဖူးဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ၀မ္းနည္းဖို႔ ေကာင္းတာက အဲဒီေခါင္းေဆာင္ ေတြက အခြင့္အေရးကို အမိအရ မဆုပ္ကိုင္ႏိုင္ခဲ့ၾကဘူး” ဟု ကိုေအာင္ႏိုင္ဦးက ေျပာျပခဲ့သည္။
ထိုေခါင္းေဆာင္ ၃ ဦးမွာ ညီညြတ္ေရးကို ပစ္ပယ္၍ ၎တို႔ လမ္းေၾကာင္းေပၚတြင္သာ ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကသည္ ဟု သူကဆက္ေျပာသည္။
“တကယ္လို႔မ်ား သူတို႔သာ ညီညြတ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဇာတ္လမ္းက တမ်ဳိးတဖံု ျဖစ္လာမွာ” ဟု ၎က ဆို၏။
ဆက္လက္၍ ကိုေအာင္ႏိုင္ဦးက စစ္တပ္အေနႏွင့္ တိုင္းျပည္ကို မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ေတာ့သည့္အခ်ိန္တြင္ ထိုေခါင္းေဆာင္မ်ားက ညီညြတ္စြာျဖင့္ ၾကားျဖတ္အစိုးရဖြဲ႔ျခင္း သို႔မဟုတ္ အရပ္သားအစိုးရ တရပ္ ေအာက္မွ ေစ့စပ္ညိႇႏိႈင္းရန္ ကမ္းလွမ္းျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သင့္သည္ဟု ေျပာသည္။
ထိုအခ်ိန္က ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ ဦးေဆာင္သည့္ အရပ္သား အစိုးရတရပ္ ရိွေနခဲ့ခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ဦးေန၀င္းႏွင့္ သူ၏ အရိုက္အရာဆက္ခံသူ “သားသတ္သမား”ဟု နာမည္ႀကီးသည့္ ဦးစိန္လြင္တို႔ ျပဳတ္က်ခဲ့ရၿပီးေနာက္ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ က သမၼတအျဖစ္ ခန္႔အပ္ခံခဲ့ရသည္။
၁၉၈၈ လႈပ္ရွားမႈ၏ အဆိုး၀ါးဆံုးေသာ အမွားမ်ားအနက္ တခုမွာ ညီညြတ္ေရး ကင္းမဲ့ခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။ ဧရာ၀တီမဂၢဇင္းက ခ်ဥ္းကပ္ေမးျမန္းခဲ့ေသာ လႈပ္ရွား တက္ႂကြသူ အမ်ားစုႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးသမား အမ်ားစုက ထိုအခ်က္ကို ၀န္ခံခဲ့ၾကသည္။
ညီညြတ္ေရးဆိုသည္မွာ အာဏာရွင္အစိုးရတိုင္း ယခင္ကတည္းက တုန္လႈပ္ခဲ့ၿပီး ယခုတိုင္ ၎တို႔၏ ႏွလံုးသားအတြင္း ကိန္းေအာင္းေနေသာ စိမ့္၍ ေၾကာက္ရြံ႕ေနသည့္ ကိစၥ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုမ်ားက အားထားႏိုင္သည့္ အထိေရာက္ဆံုး လက္နက္တခုလည္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အတိုက္အခံမ်ားက ယခုတိုင္ ညီညြတ္ေရးကို မဆုပ္ကိုင္ ႏိုင္ၾကေသးေပ။ ညီညြတ္ျခင္းကင္းမဲ့ေနျခင္း ေၾကာင့္လည္း အာဏာရွင္ စစ္အစိုးရအတြက္ သက္ဆိုးရွည္ခြင့္ ရေနေစ ျခင္းျဖစ္သည္။
သာဓကအားျဖင့္ ၾသဇာတိကၠမႀကီးမားေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္သည့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဗိုလ္မႈးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးေအာင္ႀကီး ႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ဦးတင္ဦး တို႔ ဦးေဆာင္မႈေအာက္တြင္ ဖြဲ႔စည္းခဲ့ေသာ အဓိကအတိုက္အခံ ႏုိင္ငံေရး ပါတီ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (အန္အယ္လ္ဒီ) သည္ပင္လ်င္ ညီညြတ္ေရးကုိ ေအာင္ျမင္စြာ မတည္ေဆာက္ႏုိင္ခဲ့ေပ။ ဦးေအာင္ႀကီးက ပါတီေခါင္းေဆာင္ပုိင္းမွ ခြဲထြက္ကာ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူ႔ ကိုယ္ပိုင္ပါတီကို တည္ေထာင္ခဲ့သည္။
အာဏာရွင္စနစ္ဆန္႔က်င္ေရး အင္အားစုမ်ားအၾကား မညီညြတ္ခဲ့သည္မွာ ယခုမွမဟုတ္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတိုင္ခင္ ႏွစ္ ကာလမ်ားစြာ ကတည္းကပင္ ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္ ရိွခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု လူထုအံုႂကြမႈ ကာလအတြင္း ျမန္မာႏုိင္ငံလံုး ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသား သမဂၢမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (ဗကသ) ၏ ေခါင္းေဆာင္ တဦးအျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သူ ကိုတင္ေအးက မွတ္ခ်က္ခ်သည္။
“၂၀ ရာစုႏွစ္ အေစာပိုင္းကာလ ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္မႈကို တြန္းလွန္တဲ့ ကာလမွာ ကတည္းက ႏိုင္ငံေရး အင္အားစုေတြၾကားမွာ တကြဲတျပား ျဖစ္ေနခဲ့တာ” ဟု သူကေျပာသည္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္တြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ အစည္းအေ၀းတခုတြင္ ညီညြတ္ေရး မရႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ရန္ကိစၥမ်ား ပ်က္ျပားခဲ့ရပံုကိုလည္း ကိုတင္ေအးက ျပန္ေျပာင္းေျပာျပခဲ့သည္။
“ဒါက ၿဗိတိသွ်ကိုလိုနီေတြ က်င့္သံုးခဲ့တဲ့ ေသြးခြဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေနတာလို႔ ေျပာၾက ေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔သာ ခိုင္ခုိင္မာမာနဲ႔ ညီညြတ္ေနမယ္ ဆိုရင္ ဘယ္သူကမွ ေသြးခြဲလို႔မရပါဘူး” ဟု သူကဆိုသည္။
အမွန္တရားႏွင့္ တရားမွ်တမႈအတြက္ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္႐ံု တခုတည္းျဖင့္ မလံုေလာက္ဟု ၾသဇာႀကီးေသာ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားမ်ားအုပ္စု၏ ေခါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္သူ ကိုထြန္းျမင့္ေအာင္က ဆိုသည္။ သူကဲ့သို႔ေသာ က်န္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားအုပ္စု ေခါင္းေဆာင္အားလံုး ယခုအခ်ိန္တြင္ ေထာင္ထဲေရာက္ေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။
“က်ေနာ္တို႔ေတြက အမွန္တရားနဲ႔ တရားမွ်တမႈကို ခိုင္ခိုင္မာမာ ဆုပ္ကိုင္ ထားတာေတာ့ မွန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြကို ဆုပ္ကိုင္ထား႐ံု နဲ႔ေတာ့ အလုပ္မျဖစ္ေသးဘူးဗ်။ အဲဒီလို အမွန္တရားဘက္၊ ျပည္သူ႔ဘက္မွာ မားမား မတ္မတ္ ရပ္ေနလို႔ပဲ တေန႔ ဒီတိုက္ပြဲ ေအာင္ျမင္ရမယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္ထားၿပီးသားပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က ဘယ္ေတာ့လဲ။ က်ေနာ္တို႔ ေျမးျမစ္ေတြ လက္ထက္ က်မွလား” ဟု ကိုထြန္းျမင့္ေအာင္က ဆက္ေျပာသည္။
ဒီမိုကေရစီအေရး လႈပ္ရွားသူမ်ား အားလံုး ပိုမိုႀကီးမားသည့္ အနစ္နာခံ စြန္႔လႊတ္မႈမ်ား ေပးဆပ္ရန္ အသင့္ရွိ ေနၾကသည္ဟု သူကဆိုသည္။
“ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားသင့္တာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံမႈ တခုတည္းနဲ႔ ေအာင္ပြဲ ရ၊ မရ ဆိုတာပါပဲ” ဟု သူက ႏိႈင္းႏိႈင္းဆဆ ေျပာသည္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွ စ၍ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ႏုိင္ငံေရး လႈပ္ရွား တက္ႂကြသူ မ်ားကို စစ္အစိုးရက ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈ မ်ားျဖင့္ နာမည္ႀကီးသည့္ အက်ဥ္းေထာင္မ်ားတြင္ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ် ထားခဲ့ၿပီး အနည္းဆံုး ႏိုင္ငံ ေရးအက်ဥ္းသား ၁၃၇ ဦးက စစ္အစိုးရ၏ သံတုိင္မ်ား ေနာက္ကြယ္တြင္ အသက္ဆံုး႐ႈံး ခဲ့ရသည္ဟု ထိုင္းႏိုင္ငံအေျခစိုက္ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္း သားမ်ား ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေရးအသင္း (ျမန္မာျပည္) (AAPP) က ထုတ္ ျပန္သည့္ ကိန္းဂဏန္းမ်ားအရ သိရွိရပါသည္။
ထိုမွ်မက ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ လူထုအံုႂကြမႈႀကီးအား ျပင္းထန္စြာ ၿဖိဳခြင္းခဲ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေထာင္ေသာင္းခ်ီေသာ လႈပ္ရွား တက္ႂကြသူမ်ားလည္း ျပည္ပသို႔ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ခဲ့ၾကရသည္။
တကုိယ္ေရ စြန္႔လႊတ္မႈမ်ားအတြက္ အဆင္သင့္ျပင္ဆင္ထား႐ံုမွ်ျဖင့္ မလံုေလာက္ဘဲ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ မ်ား အေနျဖင့္ လက္ေတြ႔က်ေသာ မဟာဗ်ဴဟာ၊ ရွင္းလင္းေသာ ေခါင္းေဆာင္မႈႏွင့္ ညီညြတ္ေရးအတြက္ ပိုမို အာ႐ံုစိုက္သင့္သည္ဟု ကိုထြန္းျမင့္ေအာင္က ေျပာသည္။
၁၉၈၈ လူထုအံုႂကြမႈႏွင့္ ေနာက္ပိုင္းႏွစ္မ်ားအထိ၊ အထူးသျဖင့္ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ အၿပီး ကာလမ်ားတြင္ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ အားလံုးနီးပါး တရားေသ ဆုပ္ကိုင္ခဲ့ေသာ မူ၀ါဒမ်ားအနက္ တခုမွာ စစ္တပ္ကို သူတို႔၏ ေနရာမွန္၊ စစ္တန္း လ်ားသို႔ ျပန္ပို႔ေရးပင္ ျဖစ္သည္။ ဤမူ၀ါဒကို ဆုပ္ကိုင္ သူမ်ားထဲတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လည္း တဦး အပါအ၀င္ ျဖစ္သည္။ သူ၏ဖခင္က စစ္တပ္ကို တည္ေထာင္ခဲ့သူ တဦး ျဖစ္ၿပီး စစ္တပ္၏ အခန္းက႑သည္ လူထုကို ႏွိပ္စက္ရန္မဟုတ္ ဟုလည္း သူက ျပန္ေျပာင္းေျပာခဲ့သည္။
ယခုအခ်ိန္တြင္ ျပည္ပေရာက္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (လြတ္ေျမာက္ နယ္ေျမ) ၏ ႏုိင္ငံျခားေရး ေကာ္မတီ တာ၀န္ခံ ျဖစ္ေသာ ကိုညိဳအုန္းျမင့္က ထိုနည္းလမ္းကို အစြန္းေရာက္သည္ဟု ျမင္ေၾကာင္း ေျပာသည္။
“က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ မူ၀ါဒအားနည္းခ်က္တခုက မင္းတို႔ ငါ့ဘက္ကလား ရန္သူ႔ဘက္ကလား ဆိုၿပီး စဥ္းစားၾကတဲ့ အခ်က္ပဲ။ အလယ္အလတ္ ရပ္တည္ခ်က္ပံုစံမ်ဳိးဆိုတာ မရိွခဲ့ဘူး။ စစ္အစိုးရကို ပိုၿပီး ခပ္ရိုင္းရိုင္း၊ ခပ္ထန္ထန္၊ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း စကားလံုးေတြနဲ႔ မေျပာႏိုင္ရင္ ခင္ဗ်ား ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေနရာ ရမွာမဟုတ္ဘူး” ဟု ကိုညိဳအုန္းျမင့္က သံုးသပ္သည္။
အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ ဘက္ႏွစ္ဘက္စလံုးက တဘက္ႏွင့္တဘက္ အေပးအယူ လုပ္ျခင္းထက္ အၿပီးသတ္ ေခ်မႈန္း ေရးကိုသာ ဦးတည္ေနၾကသည္ဟု သူက ေျပာျပခဲ့သည္။
“အန္အယ္လ္ဒီက ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏိုင္ရခဲ့ၿပီးေနာက္ပိုင္း ဘဝင္ျမင့္သြားတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္က ပါတီ၀င္ ေတြၾကားမွာ လက္ေတြ႔မက်တဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံေရးအသာစီး ရၿပီလို႔ ထင္ခဲ့့ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို ပြဲသိမ္းလို႔ ထင္ျမင္ယူဆတာ မဟာအမွားပဲ” ဟု ကိုညိဳအုန္းျမင့္က ေျပာျပခဲ့သည္။
အန္အယ္လ္ဒီအဖြဲ႕ဝင္ အမ်ားစုလိုခ်င္သည္မွာ စစ္တပ္က ၎တို႔ပါတီထံသို႔ ႏိုင္ငံေရးအာဏာ လႊဲေျပာင္းေပးအပ္ရန္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ယင္းအခ်က္ေၾကာင့္ပင္ စစ္တပ္ကို ပို၍ ေ၀းကြာ သြားေစၿပီး အမ်ဳိးသား ရင္ၾကားေစ့ေရးလုပ္ရန္ အတြက္လည္း ပို၍ အလွမ္းေ၀း သြားေစသည္ဟု သူက ဆိုသည္။
“၁၉၈၈၊ ၉၀ ကာလေတြမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံက စစ္ေျမျပင္ႀကီးလိုပဲ။ ေဒၚစုက က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ တပ္မႉးေပါ့။ ျပည္သူေတြကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ရဲေဘာ္ေတြ။ က်ေနာ္တို႔က အင္အားႀကီးတဲ့ တကယ့္စစ္တပ္ႀကီးနဲ႔ တိုက္ပြဲျဖစ္ေနတာနဲ႔ တူတယ္။ စစ္တပ္က က်ေနာ္တို႔ တပ္ေတြကို ၿဖိဳခြင္းလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အင္အား ကို ကိုယ္ က်ေနာ္တို႔ ျပန္မတည္ေဆာက္ ႏိုင္ေတာ့ဘူး” ဟု ကိုညိဳအုန္းျမင့္က ေျပာသည္။
ထိုစဥ္က ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားနည္းတူ လႈပ္ရွား တက္ႂကြသူမ်ား၏ ႏိုင္ငံေရး အေတြ႔အႀကံဳမွာ ၃၊ ၄ လ ခန္႔သာ ရိွေသး ေသာ္လည္း အဖြဲ႔ခ်ဳပ္တြင္ မူ၀ါဒခ်မွတ္သူမ်ား ျဖစ္လာခဲ့ၾကသည္ဟု သူက ေျပာျပသည္။
“က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အမွားတခုကေတာ့ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကို အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ မူ၀ါဒထဲမွာ ေရာထည့္ ခဲ့ၾကတာပဲ။ ႏြားရိုင္းသတ္ပြဲလို မည္းမည္းျမင္ရာ လိုက္ေဝွ႕ေနသလို ျဖစ္ေနတယ္” ဟု သူက ျပန္ေျပာင္း သံုးသပ္သည္။
ျမန္မာလူမ်ဳိး အမ်ားစုကလည္း ဤသို႔ ရပ္တည္ခ်က္ ျပင္းထန္မႈမ်ဳိးကို သေဘာက်ခဲ့ၿပီး အေပးအယူ လုပ္ရန္ မလိုလား ခဲ့ၾကဟု ကိုညိဳအုန္းျမင့္က ဆိုသည္။
“၁၉၈၈ ခုႏွစ္က တကယ့္ကို ႀကီးမားတဲ့ လူထုအံုႂကြမႈႀကီးကို ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ က်ေနာ္တို႔ ေတြက လံုး၀ ၿပီးျပည့္ စံုတဲ့ ေအာင္ပြဲတခု ရေတာ့မယ္္လို႔ ထင္ခဲ့ၾကတာ” ဟု သူက ဆက္ေျပာသည္။
ကိုေအာင္ႏိုင္ဦးက အဂၤလိပ္ကဗ်ာဆရာ ၀ီလီယံ အားနက္စ္ ဟန္နလီ ေရးသည့္ အႏိုင္မခံ (Invictus) ဆိုေသာ ကဗ်ာထဲမွ စာေၾကာင္းတေၾကာင္းကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အလြန္သေဘာက်ခဲ့သည္ဟု ေျပာျပသည္။
“ငါ၏ ဦးေခါင္း ေသြးမ်ားျဖင့္ ရဲရဲနီလွ်က္ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ညြတ္ကား မညြတ္.. ဆိုတဲ့စာသားေလးပဲ။ က်ေနာ္တို႔ေတြလည္း အဲဒီသတၱိမ်ဳိးနဲ႔ ႀကီးျပင္းလာခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ တျခားဘက္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အျပန္အလွန္ ညႇိႏႈိင္းမႈေတြ လုပ္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္” ဟု ကိုေအာင္ႏုိင္ဦးက ေျပာျပသည္။
အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားက စစ္အစိုးရႏွင့္ အေပးအယူမလုပ္ႏိုင္ျခင္းမွာ အံအားသင့္ဖြယ္ မဟုတ္ေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အတိုက္အခံမ်ား အခ်င္းခ်င္း အၾကားတြင္ပင္ အေပးအယူ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟု ကိုေအာင္ႏိုင္ဦးက သံုးသပ္သည္။
“ရန္သူကို အထီးက်န္မျဖစ္ပါေစနဲ႔။ ရန္သူကို ေခ်ာင္ထဲမွာ ထိုးမထားပါနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔က ရန္သူကို အလင္းထဲကို ဆြဲထုတ္ဖို႔ လိုတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ အေျပာင္းအလဲဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး” ဟု သူက ဆိုသည္။
သို႔ေသာ္ စစ္တပ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို အလင္းေရာင္အတြင္းသို႔ ထြက္လာ ေစရန္ မည္သို႔ ဆြဲေဆာင္ရမည္ကို မည္သူ တဦး တေယာက္မွ် မသိခဲ့ၾကေပ။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ စစ္အစိုးရတြင္ ထို႔ကဲ့သို႔ေသာ ႏုိင္ငံေရးဆႏၵ မရိွသည္ ကို သမိုင္းက သက္ေသျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။
အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က အမ်ဳိးသားရင္ၾကားေစ့ေရး အတြက္ ႁခြင္းခ်က္မထား၊ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးရန္ ေတာင္းဆိုေန မည့္အစား စစ္အစိုးရ ထံသို႔ ရွင္လင္းျပတ္သားသည့္ အာဏာခြဲေ၀ယူေရး ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို ထုတ္ျပန္ေၾကညာကာ တင္ျပ သင့္သည္ဟု ကိုေအာင္ႏုိင္ဦးက ယံုၾကည္ေနသည္။
“ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးက အစြန္း ၂ ဘက္ကို ေရာက္ေနၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔က အစြန္းေရာက္ အေျဖေတြ ရွာၾကမွာလား။ စစ္အစိုးရကို ဗံုးက်ဲၿပီး အျပတ္ ရွင္းပစ္ႏုိင္မွာလား။ ဒါက မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါဆို စစ္အစိုးရနဲ႔ လံုး၀ ပူးေပါင္းမလား။ ဒါကလည္း မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းတခုပဲ” ဟု သူက ဆုိသည္။
အလယ္အလတ္က်ေသာ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရး နည္းလမ္းသည္လည္း အလုပ္မျဖစ္ဟု သူကေျပာျပန္သည္။
“ဒါဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔က ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္လည္ေ၀ဖန္ ဆန္းစစ္မႈ လုပ္ဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီ။ ႏိုင္ငံေရး ရလဒ္ေကာင္းေတြ ထြက္ေပၚႏိုင္တဲ့ နည္းေတြကို စဥ္းစားဖို႔လိုလာၿပီ။ ၁ ႏွစ္ ဒါမွမဟုတ္ ၂ ႏွစ္ ေလာက္ မွား ခဲ့တာက ျပႆနာမဟုတ္ေပမယ့္ အႏွစ္ ၂၀ ေတာင္ မွားတယ္ ဆိုတာေတာ့ မျဖစ္သင့္ဘူး” ဟု ကိုေအာင္ႏိုင္ ဦးက မွတ္ခ်က္ခ်သည္။
ဧရာ၀တီမွ ကူးယူသည္
ေစာဂြ်န္ဆင္ဒီဘုိးမင္း
ေမြးရးပ္ဇာတိ
ေစာဂြ်န္ဆင္ဒီဘုိးမင္းသည္ ေတာင္ငူၿမိဳ႕၊ စစ္ေတာင္းျမစ္အေရွ႕ဖက္ျခမ္း၊ ကသဲစုေက်းရြာတြင္ အဖ ေဒါက္တာဒါေမဘုိးမင္း၊ အမိ ေနာ္ဆယ္ေဖာတုိ႔မွ ေမြးဖြားေသာ သားသုံးေယာက္အနက္ ၾသရသသားႀကီးျဖစ္ၿပီး၊ ခရစ္သကၠရာဇ္ ၁၉၀၄-ခု၊ ဧၿပီလ (၂၇)ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔တြင္ ေမြးဖြားခဲ့ သူျဖစ္ပါတယ္၊
ေစာဂြ်န္ဆင္ဒီဘုိးမင္းသည္ ငယ္စဥ္ပညာသင္ခ်ိန္၌ ေတာင္ငူၿမိဳ႕-ဘန္းကားမစ္ရွင္ အထက္တန္းေက်ာင္း-တြင္ ဆ႒မတန္းေအာင္ျမင္သည့္အထိ ပညာဆည္းပူးခဲ့သည္၊ထုိ႔ေနာက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ကူရွင္အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ ဒႆမတန္းေအာင္ျမင္သည့္အထိ ဆက္လက္ ပညာဆည္းပူးခဲ့ၿပီး ရန္ကုန္ -ဂ်ပ္ဆင္ေကာလိပ္-တြင္ L.A Senior ေအာင္ျမင္သည့္အထိ တကၠ သုိလ္ပညာကုိ (၂)ႏွစ္ သင္ယူခဲ့သည္။
အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀
တကၠသုိလ္ပညာကုိ ဆုံးခန္းတုိင္ မၿပီးေျမာက္ခင္မွာပဲ ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္သူ -ေနာ္ေသး ျဖဴ-ႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့သည္၊ ၄င္းတုိ႔ ႏွစ္ဦးအိမ္ေထာင္သက္တမ္းတြင္ သားသမီး (၁၁) ေယာက္ထြန္းကားခဲ့သည္၊ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးသည့္ေနာက္ အမ်ိဳးသားအက်ိဳးအတြက္ ေဆာင္ ရြက္ေနေသာ ဖခင္ႀကီး၏ အလုပ္ကိစၥမ်ားကုိ တတ္အားသေရြ႕ပါ၀င္ေဆာင္ေပးခဲ့ရသလုိ တစ္ ဖက္မွာလည္း မိဘမ်ားပုိင္ဆုိင္ေသာ ဆင္မ်ားႏွင့္ လုပ္ေဆာင္ရေသာ သစ္လုပ္ငန္းမ်ားကုိ လည္း ကြပ္ကဲစီမံေဆာင္ရြက္ေပးရသည္။
ဘ၀အေျပာင္းအလဲ
၁၉၂၆-ခုႏွစ္၌ ဆင္ျဖဴေတာ္ကုိ အဂၤလန္ႏွင့္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံမ်ားသုိ႔ ေခၚေဆာင္ျပသခဲ့ေသာ ဖခင္ႀကီး၏ အေနာက္ႏုိင္ငံခရီးစဥ္၌ ဖခင္ႏွင့္အတူ ညီျဖစ္သူ ေစာတြန္မ္ဆင္ႏွင့္တကြ လုိက္ ပါသြားၾကသည္၊ ထုိခရီးစဥ္မၿပီးဆုံးမီ ျမန္မာနုိင္ငံတြင္ ေဆာင္ရြက္စရာကိစၥမ်ားရိွေန၍ မိမိတစ္ ဦးတည္း ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ ျပန္လာခဲ့ပါသည္၊ ဖခင္ႀကီးသည္ ႏုိင္ငံျခားခရီးစဥ္မွာ ျပန္ေရာက္လာၿပီး မၾကာခင္မွပဲ ၁၉၃၁-ခုႏွစ္တြင္ကြယ္လြန္ခဲ့ပါသည္၊ ဖခင္ကြယ္လြန္ၿပီး ေနာက္ မခင္ႀကီးအပါးမွာ သားသမီးအရင္းခ်ာဟူ၍ ေစာဂြ်န္ဆင္ဒီဘုိးမင္းတစ္ေယာက္ တည္းသာ ရိွေန ခဲ့ပါသည္၊ ညီျဖစ္သူ ေစာေ၀ါလ္ဆင္မွာ ေတာင္ငူတြင္ ေမးခုိင္ေရာဂါျဖင့္ ကြန္လြန္ခဲ့ရၿပီး ညီလတ္ ေစာတြန္မ္ဆင္က အဂၤလန္မွာပညာသင္ယူရန္ေနခဲ့သည္။
သေတာကရင္ဘာသာေရးအသင္းေခါင္းေဆာင္
ဖခင္ႀကီးမကြယ္လြန္မီ ကရင္လူမ်ိဳးတုိ႔၏ဗီဇကုိ အေျခခံေသာ မိရုိးဖလာယုံၾကည္ကုိးကြယ္မႈ အယူ၀ါဒဂုိဏ္း ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦး ျဖစ္လာခဲ့သည္၊ ယင္းဘာသာေရးဂုိဏ္းကုိ တည္ေထာင္ ေပးခဲ့သူမွာ ဘုိးပုိက္ဆံ ေခၚ ဖူးဘူးဘြယ္မူး ျဖစ္ၿပီး ဆင္ျဖဴရွင္ျဖစ္လာေသာ ေဒါက္တာဒီဘုိးမင္းသည္ ဘုိးပုိက္ဆံ၏ ဗ်ာဒိတ္အရ ဘာသာေရးဂုိဏ္းေခါင္းေဆာင္တစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့ရသည္၊အဆုိပါ ဘာသာေရးဂုိဏ္း တရား၀င္ရပ္တည္ႏုိင္ေရးအတြက္ ေဒါက္တာဒီဘုိးမင္း က (The Register of Joint Stock Companies, Burma) မွတ္တမ္းရုံးတြင္ (The Society of Righteousness ) -သေတာကရင္ဘာသာေရးအသင္း- တစ္သင္းအျဖစ္ မွတ္ပုံတင္ခဲ့ သည္၊ ေဒါက္တာဒီဘုိးမင္း ကြယ္လြန္သြားေသာအခါ ၄င္းအရုိက္အရာကုိ ဆက္ခံသူ ေခါင္း ေဆာင္တစ္ဦးအျဖစ္ သားႀကီးျဖစ္သူ ေစာဂြ်န္ဆင္ဒီဘုိးမင္းကုိ ယင္းဘာသာေရးအသင္း၏ အဖဲြ႕၀င္လူႀကီးအားလုံးတုိ႔က တညီတညြတ္တည္း သေဘာတူလုိက္ၾကသည္၊ လူမွာအမ်ိဳး ၾကက္မွာအရုိး-ဆုိရုိးစကားအတုိင္း ေစာဂြ်န္ဆင္ဒီဘုိးမင္း၏ အဘုိးျဖစ္သူ ဖူးပေယာ္သဲ သည္လည္း ထုိစဥ္တစ္ခ်ိန္က ေတာင္ငူခရုိင္၊ သံေတာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ သဲေဘာဒဲ ကရင္စုေက်းရြာ၌ ၾသဇာေညာင္းေသာေက်းရြာလူႀကီးတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့သည္၊ ဖခင္ႀကီးမွာလည္း ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကား ေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးျဖစ္ၿပီး ေဒါကလုေခၚ ကရင္အမ်ိဳးသားအစည္းအရုံးအသင္း၏ ေခါင္းေဆာင္ တစ္ဦးလည္းျဖစ္ခဲ့သည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ အမ်ားကုိ ေခါင္းေဆာင္မႈျပဳရေသာ ေစာဂြ်န္ဒီဘုိးမင္း သည္ မ်ိဳးရုိးကေပးအပ္ေသာ အေမြအႏွစ္တစ္ခုဟု သတ္မွတ္ရမည္ျဖစ္သည္။
အမ်ိဳးသားေရး
ေစာဂြ်န္ဆင္ဒီဘုိးမင္းအေနျဖင့္ ယင္းဘာသာေရးအသင္းေခါင္းေဆာင္ႀကီးေနရာကုိ ႏွစ္ႏွစ္တုိင္မွ် ေဆာင္ရြက္ေနခ်ိန္မွာ ညီျဖစ္သူ ေစာတြန္မ္ဆင္ဒီဘုိးမင္းသည္ အဂၤလန္ႏုိင္ငံ၌ ပညာဆည္းပူးမႈၿပီးဆုံး၍ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ ၁၉၃၃-ခု၊ ေမလတြင္ ျပန္ေရာက္ရိွလာခ့ဲသည္၊ ထုိအ ခ်ိန္ကာလ၌ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ႀကီးတြင္ ကုိလုိနီနယ္ခ်က္အုပ္စုိးမႈစနစ္လက္ေအာက္မွ လြတ္ ေျမာက္ရန္ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းရိွ တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားတုိ႔သည္ ႏုိင္ငံေရးစိတ္ဓာတ္ တက္ႀကြႏုိးၾကားလာၾကေသာအခ်ိန္ျဖစ္ၿပီး ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ အမ်ိဳးသားမ်ားအ အတြက္ လႈပ္ရွားလာၾကေသာ အခ်ိန္အခါလည္းျဖစ္သည္၊ ေစာဂြ်န္ဆင္ဒီဘုိးမင္းသည္ ဇာတိ ေသြးျပည့္၀သူတစ္ဦးျဖစ္သည့္အတုိင္း ထုိအခ်ိန္က သူ၏အသက္အရြယ္အားျဖင့္လည္း လူ လတ္ပုိင္းအတြင္းသုိ႔ ခ်င္းနင္း၀င္ေရာက္လာခ်ိန္ျဖစ္၍ အေတြးအေခၚအယူအဆမွာလည္း ရင့္ က်က္မႈရရိွလာသည္ ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ အမ်ိဳးသားေရးအတြက္ အျခားေသာ တုိင္းရင္း သားေခါင္းေဆာင္မ်ားနည္းတူ ႏုိင္ငံေရးတြင္ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ရန္ စိတ္အားထက္သန္ေနသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။
သုိ႔ျဖစ္၍ ညီျဖစ္သူ ေစာတြန္မ္ ဆင္ဒီဘုိးမင္း ႏုိင္ငံျခားမွ ျပန္လည္ေရာက္ရိွၿပီးမၾကာမီ တြင္ သာသားေရးႏွင့္သာသက္ဆုိင္ေသာ သေတာကရင္အသင္းေတာ္ႀကီး၏ ေနရာကုိ ညီျဖစ္ သူအား လႊဲေျပာင္းေပးႏုိင္ေရးအတြက္ အသင္းလူႀကီးမ်ားႏွင့္တုိင္ပင္ၿပီး စီစဥ္္ေဆာင္ရြက္ၾက သည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၁၉၃၃-ခု၊ ဇြန္လ(၈)ရက္ေန႔တြင္ လက္ပံတန္းၿမိဳ႕၌ အသင္းအစည္းအေ၀း တစ္ရပ္ေခၚယူက်င္းပသည္၊ ထုိအစည္းအေ၀းတြင္ ေစာဂြ်န္ဆင္ဒီဘုိးမင္းက အသင္း၏လက္ရိွ ဂုိဏ္းခ်ဳပ္ႀကီးေနရာမွ ႏႈတ္ထြက္ၿပီး ညီျဖစ္သူ ေစာတြန္မ္ဆင္ဒီဘုိးမင္းအား အသင္းလူႀကီးမ်ား အားလုံးတုိ႔၏သေဘာတူညီခ်က္ျဖင့္ အသင္းႀကီး၏ ဂုိဏ္းခ်ဳပ္ႀကီးအျဖင့္ တင္ေျမာက္လုိက္ၾက သည္။
ပါလီမန္အမတ္ျဖစ္လာျခင္း
၁၉၃၆-ခုႏွစ္၊ ႏုိ၀င္ဘာလအတြင္း၌ က်င္းပျပဳလုပ္ေသာ ေရြးေကာက္ပဲြတြင္ ေစာဂြ်န္ဒီဘုိးမင္းသည္ ေတာင္ငူခရုိင္မွ ကရင္ႏွင့္ ေတာင္သူလူမ်ိဳးမ်ားကုိ ကုိယ္စားျပဳေသာ ပါလီမန္အမတ္တစ္ဦးအျဖစ္ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ရာမွ အႏုိင္ရရိွ၍ ပါလီမန္အမတ္တစ္ဦး ျဖစ္ လာသည္။ ထုိေရြးေကာက္ပဲြ၌ ပါ၀င္ယွဥ္ၿပိဳင္ေသာ အျခားကုိယ္စားလွယ္ေလာင္းေျခာက္ဦးကုိ မဲအျပတ္အသတ္ျဖင့္ အႏုိင္ယူခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ကရင္အမ်ိဳးသားႏွစ္သစ္ကူးေန႔အတြက္ ႀကိဳးပမ္းခ်က္
ပါလီမန္အမတ္တစ္ဦးျဖစ္လာသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ကရင္တစ္မ်ိဳးသားလုံးအတြက္ လုိအပ္ ခ်က္တစ္ခုျဖစ္ေသာ ကရင္ႏွစ္သစ္ကူးေန႔ကို အစုိးရအသိအမွတ္ျပဳတရား၀င္ရုံးပိတ္ရက္အျဖစ္ -ေဒါကလု-အသင္း၏ ဆုံးျဖတ္ခ်က္အရ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကေသာ္လည္း ေအာင္ျမင္ခဲ့ျခင္းမရိွေသး သည့္ ယင္းကိစၥကုိ ကုိင္တြယ္ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္၊ ကရင္အမတ္တစ္ဦးျဖစ္သူေစာျမတ္သိန္းႏွင့္တုိင္ပင္ၿပီး ယင္းကိစၥေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ျဖင့္ ျဖစ္လာေစရန္ တစ္ျခားေသာတုိင္းရင္းသားကုိယ္စားလွယ္ေခါင္းေဆာင္းမ်ားႏွင့္ အေပးအယူလုပ္ကာ ၄င္းတုိ႔အားလုံး၏ ေထာက္ခံမႈကုိရရိွခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ကရင္ႏွစ္သစ္ကူးေန႔အေရးကိစၥမွာ ေအာင္လံထူႏုိင္ခဲ့သည္၊ ၄င္းကပင္ မည္သည့္လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် မတင္သြင္းရဲေသာ လႊတ္ေတာ္အမတ္လစာႏွင့္ ခရီးစရိတ္ရရိွေရးဥပေဒမူၾကမ္းကုိ တင္သြင္းရာမွာလည္း ေအာင္ျမင္မႈရရိွခဲ့သည္။
ထုိ႔ျပင္ လာဘ္စားမႈပေပ်ာက္ေရးအတြက္ အဆုိျပဳမူၾကမ္းတစ္ရပ္တင္သြင္းရာမွာလည္း ပါလီမန္က လက္ခံအတည္ျပဳေပးၿပီး လာဘ္စားမႈပေပ်ာက္ေရးေကာ္မတီတစ္ခုကုိ အစုိးရက ဖဲြ႔စည္းေပးလုိက္ရသည္၊
ေစာဂြ်န္ဆင္ဒီဘုိးမင္း ပထမအႀကိမ္ေရြးေကာက္ခံခဲ့ရေသာ ပါလီမန္သက္တမ္း၌ ၄င္း မဲဆႏၵနယ္ေျမအတြက္သာမကဘဲ တုိင္းျပည္ႏွင့္ ကရင္တစ္မ်ိဳးသားလုံးအတြက္ပါ အက်ိဳးရိွ ေသာ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ားကုိ ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရေသာ ကရင္လူထုႀကီးက ထုိပါလီမန္သက္တမ္း ကုန္ဆုံး၍ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ျပဳလုပ္မည့္ ေရြးေကာက္ပဲြအတြက္ ေစာဂြ်န္ဆင္ဒီဘုိးမင္းကုိသာ ဆက္လက္ေရြးခ်ယ္တင္ေျမာက္ၾကဖုိ႔ ကရင္လူထုအတြင္း ေျပာ ဆုိသံႏွင့္ ကရင္ဘာသာျဖင့္ ထုတ္ေ၀ေသာစာေစာင္မ်ား၌ ေရးသားတုိက္တြန္းမႈမ်ား ဆက္ တုိက္ထြက္ေပၚလာသည္ကုိ ေတြ႕ျမင္ၾကရသည္၊ ေစာဂြ်န္ဆင္ဒီဘုိးမင္းကုိ ေထာက္ခံေၾကာင္း ႏွင့္ ၄င္းအား ဆက္လက္ေရြးေကာက္တင္ေျမာက္ေစလုိေၾကာင္း တုိက္တြန္းေရးသားသူမ်ားအ ထဲ၌ ထင္ရွားေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္သည့္ ကရင့္သမုိင္း “ Burma and the Karen” စာအုုပ္ေရး သားသူ ဆရာေစာေအာင္လွ၊ The Karen Times စာအုပ္ေရးသားသူ ေဒါက္တာစံစီဖုိး၊ ဂ်ာနယ္အယ္ဒီတာ ေဒါက္တာေဒြး စသည့္ပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္မ်ား ပါ၀င္သည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။
သုိ႔ေသာ္လည္း ေရြးေကာက္ပဲြ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ျပဳလုပ္ရန္ အခ်ိန္မေရာက္လာမီ ၁၉၄၀-ခုႏွစ္ အေစာပုိင္းကာလကစၿပီး ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး၏ စစ္ရိပ္စစ္ေရာင္မ်ားက တစ္ကမၻာလုံးသုိ႔ ပ်ံ႕ႏွံ႕လာသည္၊ ထုိအခ်ိန္က ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ အဂၤလိပ္အစုိးရ၏ ႀကိဳးဆဲြအုပ္ ခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ ရိွေနသည့္အတြက္ ျမန္မာျပည္တြင္းေရးအေျခအေနႏွင့္ ကမၻာတစ္၀ွမ္း၌ ျဖစ္ေပၚလာသည့္ စစ္ေရးလႈပ္ရွားမႈအေျခအေနမ်ားေၾကာင့္ ျပည္တြင္းလုံၿခံဳေရးကုိ ကြပ္ကဲထိန္း သိမ္းရန္ ခက္ခဲမည့္အေျခအေနသုိ႔ ဆိုက္ေရာက္ႏုိ္္င္သည္၊ ဤကဲ့သုိ႔ေသာ အေျခအေနမ်ိဳးေအာက္၌ အေထြေထြေရြးေကာက္ပဲြႀကီးျပဳလုပ္ရန္မသင့္ေတာ္ေၾကာင္း အဂၤလိပ္အစုိးရက ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္၊ သို႔ျဖစ္၍ ဘုရင္ခံ -ဆာေဒၚမန္စမစ္-က နန္းရင္း၀န္ ဦးေစာ အစုိးရအဖဲြ႔ႏွင့္တုိင္ပင္ၿပီး ေရြးေကာက္ပဲြအသစ္ျပဳလုပ္ျခင္းကုိ ရပ္ဆုိင္းထားၿပီး လက္ရိွ ပါလီမန္သက္တမ္းကုိ ဒုတိယကမၻာစစ္ၿပီးဆုံးသည့္ႏွစ္မွ ေနာက္ထပ္ဆယ့္ႏွစ္လအထိ တုိးေပး လုိက္သည္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္
Thursday, August 21, 2008
အမွန္တရားႏွင့္ေ၀းရေသာ
တစ္ခ်ိဳ႕က ေျမြေတာ့မဟုတ္ဘူး
ဒါေပမယ့္ ေျမႀကီးေပၚမွာ အလ်ားလုိက္ေလွ်ာက္ေနၾကရတယ္၊
တစ္ခ်ိဳ႕က သမင္ေတာ့မဟုတ္ဘူး
ဒါေပမယ့္ က်ားေရွ႕မွာ အထိတ္တလန္႔ သြားေနရတယ္၊
တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ က်ားေတာ့က်ားပဲ
ဒါေပမယ့္ ျခေသၤ့ကုိ ေၾကာက္ေနရတယ္၊
လူ႔ေလာကဟာ အားႀကီးသူႏုိင္ ရွဳံးသူအစားခံရတဲ့
တိရိစၦာန္ေလာကႀကီးတစ္ခုလုိ
ကမၻာဦးလူရုိင္းဘ၀ကုိ
ရာစုသစ္က တြန္းပုိ႔ေနေရာ့လား။
လူလူခ်င္းမွာ ညီမွ်ျခင္းပုစၦာအတြက္
ဘာေၾကာင့္ အေျဖခက္ေနတာလဲ
မုိးေပၚမွာတြားတဲ့တိမ္
ဇီ၀ိန္မရိွေပမယ့္
ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့သေကၤတအလွရိွတယ္၊
စမ္းေခ်ာင္းမွာစီးတဲ့ေရ
ဇီ၀ိန္မရိွေပမယ့္
နား၀င္ခ်ိဳတဲ့ဂီတာသံရိွတယ္။
သက္မဲ့မွာအသိတရားမရိွေပမယ့္
လာထိတဲ့သူ႔အမွန္တရားက
ကာလသုံးပါးမွာ မ်က္ႏွာမလုိက္တတ္ဘူး
ရူးခ်င္ေယာင္ဟန္မေဆာင္တတ္ဘူး။
၀န္ထုတ္ေတြထမ္းထားရတဲ့ငါ့ပုခုံး
ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ေလးလံခ်ိန္
နာဂစ္ကက်ိန္စာတစ္ခုလုိ
အန္ဖတ္ေတြကုိခါခ်ျပန္တယ္၊
ဘာနဲ႔မွညွိႏႈိင္းလုိ႔မရတဲ့အတၱ
အျမင္မမွန္တဲ့တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္မႈ
လူမဆန္တဲ့အေတြးေတြၾကားမွာ
အမွန္တရားက ဆြံ႕ အ ဆဲ။
ဟွာင္.အဲဆုိဒ္
အဘဖဒုိမန္းရွာကုိ ဘယ္သူသတ္သလဲ?
အဘဖဒုိမန္းရွာကုိေၿပာလုိုက္ရင္မသိတဲ့လူမရွိသလုိ အတုယူရမယ့္ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္လည္းၿဖစ္တယ္။
ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ၿဖစ္လာရင္သာမွေန သေဘာမ်ဳိးမဟုတ္ အမွားအမွန္ကုိခဲြၿခားသိၿမင္ၿပီး အမွန္ဖက္ကုိလုိက္ရမယ္ဆုိတာ ေခါင္းေဆာင္တုိင္းသိၾက၏။ သိၾကေပမယ့္ တစ္ခ်ဳိေခါင္း္ေဆာင္ေတြအမွန္ဖက္္ကုိမလုိက္ရဲၾကေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ သားေတြသမီးေတြ မိသားစုေတြ နွင့္ ရာထူးေတြၿပဳတ္မွာဆုိးေသာေၾကာင့္ၿဖစ္၏။သုိ ့ေသာ္အဘဖဒုိမန္းရွာက အဲဒီစိတ္ဓာတ္မ်ဳိးမဟုတ္ အမ်ားၾကဳိက္အမ်ားလက္ခံထု္ိက္သည့္အလုပ္ကုိပဲအမ်ားဖက္ကမားမားမတ္မတ္
အၿမဲရပ္တည္တဲ့စိတ္ဓာတ္ရွိ၏။ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေၿပာရဲဆုိရဲ၏။
သူေတာ္ေကာင္တုိင္းကုိလူမုိက္ေတြကမၾကဳိက္ၾကဘူးဆုိတာအဘကဲ့သုိ႔သာဓကေတြ အေၿမာက္အမ်ားရွိခဲ့ၾက၏။ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းအၿမဲေၿပာေလ့ရိွတဲ့အဘကုိလူသတ္သမား လူမုိက္တစ္စုကမၾကဳိက္ရုံသာမကအဘကုိရက္ရက္စက္စက္သတ္ပစ္္လုိက္၏။ ပညာရွင္ေတြကအဘကုိ၀မ္းနည္းႏွေျမာမိၿပီးလူမုိက္တစ္စုက အဘေသသြားတာကုိ၀မ္းသာၿပီးလက္ခုတ္ေတြတီးၾက၏။
ဒါကသဘာ၀ၿဖစ္၏။အဘေသသြားတာကုိတစ္ကမၻာလုံးကသိၾကေပမယ့္အဘကုိ ဘယ္သူလက္ခ်က္ဘယ္သူသတ္သလဲဆုိတာမေရးတတ္မေၿပာတတ္ၾကေပ။
ကြ်န္ေတာ္ကစာေရးဆရာတစ္ေယာက္မဟုတ္ေပမယ့္လုိအပ္ခ်က္ေတြကို
အနည္းငယ္ၿဖည့္စြက္ခ်င္၏။
တစ္ခ်ဳိ ့ကအဲဒီအေၾကာင္းရာကုိမေရးနဲ႕ လူမ်ဳိးထိခုိက္တယ္လ႔ုုိ ကြ်န္ေတာ္္ကုိတားၿမစ္ၾကတာလည္းရိွသည္၊ ္။ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ကလက္မ မေကာင္းလက္မ ေၿခမမေကာင္းေၿခမပဲလို ့ခံယူခ်က္ရွိ၍ အဲဒီမွန္ကန္တဲ့ အေၾကာင္းကုိေရးရင္ကရင္လူမ်ဳိးထိခုိက္မည္မဟုတ္ ထိခုိက္ေအာင္လဲ ရည္ရယ္ခ်က္မရိွပါ။ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကရင္ၿပည္နယ္မွာလူမုိက္ေတြက္ိုအေတာ္မ်ားမ်ားေေတြ႔ ဘူး၏။အဘကုိသတ္တဲ့လူမုိ္က္ထက္မုိက္တဲ့သူကမၻာမွာ ကြ်န္ေတာ္မေတ႔ြြ ဖူူးပါ။အဲဒီလူက ကရင္ၿပည္နည္၊လွိဳင္ဘဲြ ့ၿမိဳ ့နယ္ ထီလုံေက်းရြာက နွစ္မုိင္ေက်ာ္ကြာေ၀းတဲ့ မုခုိးရြာသား D.K.B.A.စစ္ေခါင္းေဆာင္ဗုိလ္ေခ်ာင္ၿပဳံးၿဖစ္သည္္။ဗုိလ္ေခ်ာင္ၿပဳံးဟာ ခရစ္ယာန္ဘာသာ ၀င္တစ္ေယာက္ၿဖစ္ၿပီး လြန္ခဲ့တဲ့နွစ္နွစ္ေက်ာ္ကၿမင္းေဆးကုန္ကူးသူေတြထဲမွာ နာမယ္ေက်ာ္တစ္ေယာက္ၿဖစ္တယ္။ဗုိလ္ကုိးလုံးက်ဆုံးၿပီးေနာက္ ၿမဳိင္ၾကီးငူအ ေနာက္ ဘက္ၿခမ္း ကမာ့ေမာင္းနယ္၊ထီ့သဒန္းထားေက်းရြာ ဗုိလ္ကုိးလုံးတူမအရင္းၿဖစ္ ေသာ ဆရာမေနာ္ဘန္းနဲ ့လက္ထပ္ခဲ့တယ္။သူတုိ႔ ဟာ ၿမင္းေဆးကုန္ကူးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္နာမည္ပ်က္ခဲ့ဖူးပါတယ္၊ ေရႊြကုကၠဳိ္ ဗုိလ္ခ်စ္သူနဲ႔ စီးပြားေရး အတူူလုပ္ကုိင္ခဲ့တယ္။လြန္ခဲ့တဲ့နွစ္ကနအဖနဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးယူထားတဲ့
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ထိန္ေမာင္ရဲ့သမက္လုပ္ၾကံခံရတာကုိ္ုK.N.U လက္ခ်က္ဟု နအဖနဲ႔သူရဲ့ေနာက္လုိက္တစ္စုကဘာအေထာက္အထားမွမရပဲ ထင္ေရာင္ထင္မွားခဲ့ၾကတယ္။ဒါေၾကာင့္နအဖက ေနာက္ကေနၾကဳိးကုိင္ၿပီးK.N.U.ေခါင္းေဆာင္ကုိၿပန္ကလက္စားေခ်ဖုိ႔အတြက္D.K.B.A ေခါင္းေဆာင္လူမုိက္ၾကီးဗုိလ္ေခ်ာင္ၿပဳံးသည္ခုိင္းႏြားတစ္ေကာင္ပမာသူ႔ရဲ့ေနာက္လုိက္ တပည့္ ၇ ေယာက္နဲ႔ အတူ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးအဘမန္းရွာကုိသတ္ႏုိင္ရင္ ထုိင္းဘတ္ေငြ နွစ္သိန္းေပးမယ္ ဟု နအဖရဲ႕ မက္လုံးေပးျခင္းကုိ ခံရၿပီး လူမုိက္ႀကီး ေခ်ာင္ၿပံဳးသည္ နဂုိၿမင္းေဆးကုန္ကူးၿပီးရလာတဲ့ေငြေတြကုိမေရာင့္ရဲနုိင္ပဲ နအဖေၿမာက္ေပးတဲ့ ေငြေတြ ကုိၿမင္လိုက္တာနဲ႔လူမုိက္ၾကီးခ်က္ခ်င္းခုိင္းတဲ့အတုိင္းလုပ္ခဲ့တယ္။လူမုိက္ၾကီးဗုိလ္ေခ်ာင္ၿပဳံးဟာ အဘဖဒုိမန္းရွာကုိသတ္ၿပီးတာနဲ႔ဗုိလ္ခ်စ္သူထံသုိ႔သြားၿပီ သူ႔အသက္လုံၿခဳံေရးအတြက္ေတာင္ခံတာကုိဗုိလ္ခ်စ္ကသူလုံၿခဳံေရးမယူေပးနုိင္ဘူးလုိ႔ေၿပာ
ၿပီး သူ႔တပည္ ၇ ေယာက္နဲ႔အတူ နအဖစစ္တပ္ရွိၿမ၀တီသုိ႔သူ႔အသက္လုံၿခဳံေရးအတြက္္ ေတာင္းခံၿပန္တယ္။စစ္တပ္လည္းလုံၿခဳံေရးမယူေပးနုိင္တဲ့အတြက္လုံၿခဳံေရးအရိွဆုံးလုိ႔ထင္ရတဲ့့ၾကပ္ေၿပးေနၿပည္ေတာ္သုိ႔ေခၚသြားၿပီးအခုထိဘာမွမၾကားေတာ့ဘူး။
ဒါေၾကာင့္အဘမန္းရွာကုိ သတ္တဲ့သူက နအဖ ခုိင္းတုိင္းလုပ္ေပးေနၿမဲ ၿဖစ္ေသာ (D.K.B.A) တုိးတက္ေသာကရင္ဗုဒၶဘာသာအသင္းမဟုတ္ဘဲ တုိးတက္ေသာေတာင္ေပၚကေစတီေတာ္ေတြနဲ႔ သူတုိ႔ရဲ့မိသားစုအတြက္သာ ၿဖစ္ေသာ လူသတ္သမားေခါင္ေဆာင္ ဗုိလ္ေခ်ာင္ၿပဳံး သာၿဖစ္ေၾကာင္း ေရးသားတင္ၿပလုိက္ပါသည္။
ေမႊးေမႊး ကရင္ၿပည္နယ္သား
ေမႊးေမႊးဆီမွ အီးေမးလ္ကေနတဆင့္ ေရာက္ရိွလာေသာ စာအတုိင္းတင္လုိက္သည္၊
Friday, August 15, 2008
အေျခအေနအရ ေနထုိင္ျခင္း
ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ စိတၱဇပန္းခ်ီကားမ်ား
ေန႔လည္ေခါင္မ်ာလမ္းေလ်ာက္ရတာေမာတယ္
ဘ၀သစ္ကုိ စတင္ျခင္း
တေျမ႕ေျမ႕ႀကီးထြားလာတဲ့ အက်င့္ပ်က္ကုိ လကၡံဖုိ႔ရန္
ညင္းဆုိခဲ့တယ္
ရယ္ေမာဖုိ႔ ျဖစ္တည္လာေသာအေတြးမ်ားနဲ႔
ဒဏ္ရာရင့္လာတာကုိ ႀကိဳဆုိခဲ့တယ္
တစ္ေန႔ၿပီးသြားမယ္ဆုိတာ သိရဲ႕သားနဲ႔
အဆံုးကုိ ေၾကာက္ရြံ႕ေနတာဟာလဲ
လူ႔ဘ၀ရဲ႕အရသာလုိ႔သိခဲ့တယ္
ျဖစ္ခ်င္တုိင္းျဖစ္ခြင့္ရတဲ့ ကုသုိလ္မ်ဳိး မလုိခ်င္ဘူး
လူေသတုိင္း ေအာ္ဟစ္ငုိေၾကြရတဲ့ ဘ၀ကုိေၾကာက္တယ္
လူ႔ဘ၀ဆုိတာ လုေနရတဲ့ဘ၀ဆုိေတာ့
အနာဂတ္မွာ အနာေတြရပ္တန္႔သြားေအာင္
လုပ္ေနရတယ္
အေ၀းက ေနေရာင္ျခည္ဟာ
ရင္ညြန္႔ထဲ ထုိးက်မလာဘူး
ထေတာက္ေနတဲ့ မီးလွ်ံကုိ မေသေစနဲ႕
လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လမ္းေပ်ာက္ေနတဲ့ဘ၀ေတြကုိ
လမ္းမေဖ်ာက္ပစ္ရင္ေကာင္းမယ္
ဥပါဒ္ျဖစ္ေနတဲ့ အစာေတြပဲ စားေနရေတာ့
ေရာဂါေတြပဲ ရေနခဲ့တယ္
ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ တက္မက္မႈေတြကုိ
ရွာေဖြရင္း
ေရၾကည္ရာ ျမက္မႏုခဲ့ဘူး
အလင္းႏွစ္ သန္းတစ္ေထာင္ဆုိေပမဲ့
အေမွာင္ေတြပဲ ႀကီးစုိးေနခဲ့တယ္
အမွန္သိျမင္ဖုိ႔ အမွန္ေတြလုိအပ္တယ္
စစ္ကို စစ္နဲ႔ တုန္႔ျပန္ဖို႔ မျဖစ္ဘူး
ဆိုေတာ့
လြင့္ေနတဲ့ စိတ္ေတြ စုစည္းလိုက္တယ္
အေျခအေနအရ ေနထိုင္ရေပမယ့္
အေျခအေနေတြ မေခ်ဖ်က္ႏိုင္ေသးဘူး
၀ိပႆနာ ပညာမဲ့ေနတဲ့ စိတၱဇနာမ္ဟာ
ဘယ္ေတာ့မွ အေကာင္းမျမင္ဘူးဆိုတာ မွန္တယ္
အလိုမျပည့္တိုင္း ဒုကၡျဖစ္တယ္ဆိုရင္
ဒုကၡျဖစ္တိုင္း အလိုမျပည့္ဘူးေပါ့
ဒီေတာ့
စိတ္နာတယ္ဆိုလည္း
နာေနတဲ့ စိတ္ေတြ မကုသခ်င္ေတာ့ဘူး
ေလဟာနယ္မွာ
မျမင္ရတဲ့ အသံေတြၾကားေနရတယ္
ကုစားလို႔မရတဲ့ ေရာဂါမ်ား
ေအာ္ဟစ္လို႔ မရတဲ့ ဆာေလာင္မႈမ်ား
ေဖာ္ျပလို႔မရတဲ့ ဒဏ္ရာမ်ား
ေရးဆဲြလို႔မရတဲ့ ပန္းခ်ီကားမ်ား
တြန္းလွန္လို႔ မရတဲ့ ေ၀ဒနာမ်ား
ေျပာဆိုလို႔မရတဲ့ စကားလံုးမ်ား
ပ်ံသန္းလို႔မရတဲ့ အေတာင္ပံမ်ား
ေနထိုင္းျခင္းမွာွ စည္းေတြ ရွိခဲ့တယ္။
ဘ၀ကို ေခါစာခ်ေကၽြးရင္းေတာင္
ဘယ္ေခြးေလေခြလြင့္ကမွ လာစားမွာမဟုတ္ဘူး
အဲဒီလို က်ိန္စာသင့္ေနတဲ့ဘ၀ဟာ
ကမၻာေျမေပၚမွာ
အေျခအေနအရ ေနထိုင္ခဲ့ရပါတယ္။ ။
(၂၀၀၈-မတ္-ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္-စိစစ္ေရးထိ)
ေမာင္မင္းစိုး (ေရႊနံ႔သာ)
